facebook
menu
Regulamin Poradnik dla nowych Magia Umiejętności Wizerunki Władza Spis przedmiotów Misje Wzór Karty Postaci Wymiana
mapa
HargeonAkane ResortHosenkaMagnoliaWschodni LasOshibanaOnibusCloverOakEraScaterCrocusArtailShirotsumeHakobeZoriPółnocne PustkowiaCalthaLuteaRuinyInne Tereny ZachodnieGalunaTenrouPozostałe KrajeMorza i Oceany
menu
  1. Ejji
    - Potomek Pudziana
  2. AIDS
    - Najdziwniejsza Magia
  3. King Asthor (Puszek)
    - Najciekawsza Magia
  4. Torashiro
    - Najbardziej Omnipotencjalna Magia
  5. Narisa
    - Najlepszy support
  6. Vit Ferlicz
    - Najlepszy tank
  7. Torashiro
    - Najlepszy caster
  8. Ejji i Will; Cassandra i Kei; Never i Grey
    - Najciekawsza relacja
  9. Kannibal (Melody); Internet Explorer (Sora)
    - Najciekawsze Sacred Relict
  10. Torashiro
    - Najlepszy MG
  11. Ryukehoshi
    - Mister Forum
  12. Mor
    - Miss Forum
  13. King Asthor (Puszek)
    - Powieściopisarz
  14. Strzała, Atatai, Weronika, Eustachy Motyka, Deme, Rin, Friederica
    - Najfajniejszy NPC
  15. Arata Tsuchimikado
    - Znienawidzony NPC
  16. Ejji
    - Najfajniejsza Postać Męska
  17. Cassandra, Corinne, Mor
    - Najfajniejsza Postać Żeńska
  18. Pyza
    - Wilk w Owczej Skórze
  19. Mor
    - Najbardziej wpływowa postać
  20. Finny
    - Najbardziej odpowiedzialna postać
  21. Ryukehoshi
    - Forumowy Wygryw
  22. King Asthor (Puszek), Ezra al Sorna
    - Forumowy Przegryw
  23. Ejji
    - Niszczyciel Czerepów
  24. Pyza
    - Najoryginalniejsza Postać
  25. Jo
    - Najlepszy Summoner
  26. Frederica, Samael, Mor
    - Posiadacz najsilniejszych przyjaciół
The problem with power is that people pay attention to it, and it's very easy to get beside yourself and use it in the wrong way.
FAIRY TAIL PATH MAGICIAN
Prof. M. H. Armstrong




 

Share | 
 

 Prof. M. H. Armstrong

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down 
AutorWiadomość

Mag klasy S

avatar


Liczba postów : 20
Join date : 19/07/2015

PisanieTemat: Prof. M. H. Armstrong   Sro Paź 28, 2015 11:27 pm

Charakter:  
Przeciągnęłam się powoli i zmęczonymi oczami spojrzałam na zegarek. Późna godzina absolutnie mnie nie zaskoczyła. Niechętnie wstałam i wyłączyłam terminal. Rozejrzałam się jeszcze po biurze. Mój wzrok padł na wytartą kanapę, jakby w oczekiwaniu, że dostrzegę wystające spoza niej czerwone szpilki. Wiedziałam, że ani ich tam nie będzie, ani unoszącego się znad poduch dymu papierosowego. Mimo to, kiedy dotarł do mnie ten brak, poczułam nieprzyjemne ukłucie w sercu. Skrzywiłam się. Nieświadomie podeszłam do jej biurka i pogładziłam jego blat w zamyśleniu. Uśmiechnęłam się smutno sama do siebie. Ile to już było? Ile minęło, od kiedy oznajmiła mi, tak po prostu, nagle, że zamierza kandydować do rady? Rok? Może trochę mniej. Dziesięć miesięcy? Tak, chyba właśnie tyle. Po tym nie odzywałam się do niej przez tydzień. Później doszłam do wniosku, że muszę jak najlepiej wykorzystać te dni, które nam zostały.
Otworzyłam jej szufladę. Zostawiła parę rzeczy. Paczkę papierosów, zapalniczkę i stertę papierów. Wyjęłam jednego papierosa i odpaliwszy go, powoli się zaciągnęłam. Wciągnąwszy dym do płuc, nic nie mogłam poradzić na to, że znów zaczęłam o niej myśleć.
Wydawało mi się, że nigdy w pełni nie zdawała sobie sprawy z tego, jak bardzo wpływa na otoczenie. Jak bardzo wpłynęła na mnie. Była, jest, jedyna w swoim rodzaju. Bardzo szybko dostrzegłam w niej swój autorytet, mentora. Nie tylko podziwiałam jej niezwykłą inteligencję, ale również jej niesamowitą siłę charakteru. Największe wrażenie robiła podczas przesłuchań, gdy nieubłagalnie stawiała podejrzanych pod ścianą, zapędzając ich w kozi róg, łamiąc ich jak cienkie zapałki. Paradoksalnie, wzbudzała tym samym wśród nich wielkie zaufanie; to jej się zwierzali.
Zawsze wiedziała, czego chciała. I była absolutnie zdeterminowana, by to osiągnąć. Moje milczenie, mój krzyk, a nawet mój płacz nie powstrzymały jej przed odejściem. Zsypałam popiół z końcówki papierosa do popielniczki i wypuściłam dym nosem. Tak, jej siła była nieprzeciętnie imponująca. Mimo swojej ciężkiej przeszłości potrafiła się śmiać, potrafiła współczuć, potrafiła płakać, potrafiła kochać… Wydawałoby się, że to, co kiedyś się jej zdarzyło, nie odcisnęło na niej żadnego piętna. Miała swoje zasady, których się trzymała. Od swoich pracowników wymagała, ale była wyrozumiała. Jedyne co można było jej zarzucić, to niezwykłą emocjonalność. O ile niemal wszystkie uczucia potrafiła doskonale ukryć, to zupełnie nie potrafiła panować nad swoim gniewem. Furiatka jakich mało. Uśmiechnęłam się pod nosem. Demon, tak o niej mówili ci, w których wzbudzała trwożny szacunek. Nikt nie chciał jej zdenerwować, bo było pewnym, że jak się nakręci, wyciągnie wszystko wszystkim i każdemu z osobna się dostanie; nawet za jakąś drobną gafę popełnioną kilka miesięcy wcześniej. Perfekcjonistka i pracoholiczka, a także wyzwolona, niezależna kobieta o barwnym charakterze, ogromnej odwadze i… Wielu sekretach. Dopiero po kilku latach zdołała mi zaufać na tyle, by podzielić się niektórymi szczegółami z jej życia. Resztę musiałam wyciągać z baz danych naszego systemu i jeździć po Magach Archiwum. Była mistrzynią w stwarzaniu i podtrzymywaniu pozorów. Uzależniona od kawy, nikotyny i alkoholu. Zdrowy, pogodzony z przeszłością człowiek nie ma tylu nałogów. I to była jedyna rzecz, po której można było poznać, że dalej rozpamiętywała to, co wszystkim innym przedstawiała jako zamknięte rozdziały swojego życia. Ciekawe, czy teraz i ja należę do tej sfery bolesnych wspomnień uciszanych hektolitrami kawy, godzinami pracy, paczkami papierosów, szklanicami szkockiej i krótkimi drzemkami w biurze, zastępującymi kilkugodzinny sen, którego zażycie mogłoby się skończyć koszmarami?
Już od pierwszego naszego spotkania wiedziałam, że jest jedyna w swoim rodzaju. Świadoma swojej seksualności, uwodzicielska i nieuchwytna. Zaczęła niewinnym flirtem. Nie było w tym wszystkim służalczości i pokory, chęci zdobycia uznania. Była sobą. Zawsze i wszędzie. Nie powstrzymywała się przed żadnym komentarzem, mówiła wprost, nieowijając w bawełnę. Sarkastyczna, ironiczna, cyniczna i próżna. Ale żadnej z tych cech nie ukrywała. Choć miała wiele sekretów i była niezwykle tajemnicza, nie było w niej śladu fałszywości. Odkąd pamiętam, chciałam tak łączyć wszelkie sprzeczności i żyć w zgodzie sama ze sobą. Choć zdarzało jej się kłamać, raczej robiła to dla dobra innych; nigdy nikogo nie wyzyskiwała, a nawet brała więcej na siebie. Umiejętność łgania jak z nut raczej przydawała jej się dowcipkowania, niż do zdobycia korzyści własnych. Była radosna, miała poczucie humoru. Nieco hermetyczne, ale z pewnością nie należała do tych powściągliwych pań w garsonkach, zapiętych na ostatni guzik pod szyją i z włosami ściągniętymi w ciasne, poważne koki. Czasem była jak dziecko. Śmiała się głośno i głośno wrzeszczała. Wybuchowa i nieposkromiona. Ale była to tylko pozorna otwartość. Ta skrytość, której sama nie potrafiła przemóc, nadawała jej postaci magicznej zagadkowości, tego czegoś, co tak zawsze wszystkich pociąga.
Zgasiłam wypalonego niemalże do końca papierosa w popielniczce. Tak, zdecydowanie wiedziała, jak korzystać ze swoich atutów.

Wygląd:
Myślami wróciłam do naszego pierwszego spotkania. Aplikowała na stanowisko detektywa w naszej agencji. Nie miała jeszcze licencji, ale mieliśmy ją przez to przeprowadzić - jej kompetencje były więcej niż wystarczające. Byliśmy zdecydowani ją zatrudnić jeszcze przed rozmową. Mimo to zaprosiliśmy ją na nią. Miała być przydzielona do tego samego wydziału, co ja. Ponieważ miałam największy staż wśród moich współpracowników, szefowa poprosiła mnie o poprowadzenie rozmowy. Z pewnością miało to też sprawdzić moje umiejętności; wyczuwałam zbliżający się awans. Nie miałam zatem zbyt wiele do powiedzenia w tym temacie. Przygotowałam listę pytań i usiadłam za biurkiem w sali, gdzie przeprowadzaliśmy rozmowy.
Jeszcze zanim otworzyły się drzwi, usłyszałam na korytarzu stukot jej wysokich obcasów. Szła szybko, stawiając zdecydowane, zamaszyste kroki. Drzwi również otworzyła silnym ruchem i pozwoliła, by same się za nią zamknęły. Stanęła w nich wysoka, na oko nieco starsza ode mnie kobieta. Była oszałamiająco piękna. Przez kilka sekund nie myślałam o niczym, jak o jej uderzającej urodzie. Wzrok przykuwały jej niezwykłe, duże, szkarłatne oczy błyszczące dziko, z iskrą intelektu, otoczone gęstym wieńcem długich rzęs, które trzepotały filuternie, rzucając na jej kości policzkowe długie cienie, dodające jej twarzy powabu. Kolejnym silnym akcentem były jej pełne, kształtne usta pociągnięte głęboko wiśniową, lśniącą szminką. Wygięły się w pełen pewności siebie półuśmiech. Skupiłam się bardziej na jej twarzy. Nieskazitelna, jasna, ale o zdrowej barwie cera natychmiast wzbudziła moją zazdrość. Ostre, cienkie brwi w niczym nie przypominały delitaknych łuków mimozowatych owieczek, które na wstępie skreślaliśmy. Twarz miała smukłą, tójkątną, o ostrym podbródku. Ostatnimi elementami były jej naturalnie zaróżowione policzki i wydatny nos o drobnym, nieco zakrzywionym ku dołowi końcu i prostym grzbiecie. Gładką dłonią ze smukłymi, kształtnymi palcami i długimi, zadbanymi paznokciami pomalowanymi krwistoczerwonym lakierem, odgarnęła powoli złote pukle ze swojego wysokiego czoła pełnym elegancji i niewymuszonej gracji ruchem. Włosy miała mocne i zdrowe, układające się w subtelne fale, opadały jej jasnozłotymi kaskadami aż za połowę pleców. Pod jej długą, łabędzią szyją rysowały się wyraźnie obojczyki, a na nich spoczywał łańcuszek ze srebrzystym, lśniącym wisiorkiem; przykuwał spojrzenie i zwracał je ku jej jędrnym, okrągłym, pełnym piersiom, o jakich marzyła każda kobieta. Były wypchnięte ku górze przez biustonosz, ale nie wyglądało to tandetnie i tanio; z jakiegoś powodu w jej postaci było to tylko nieinwazyjnym uwydatnieniem jej seksapilu. Guzik opiętej na nich koszuli z dużym dekoltem, spod którego wystawała koronka jej biustonosza, wyglądał, jakby miał lada moment wystrzelić i uwolnić ściśnięty biust. Jej wąska talia i płaski brzuch były podkreślone przez obcisłą, czarną kamizelkę; to samo tyczyło się jej szerokich, kolistych bioder i jędrnych pośladków o kształcie brzoskwini, na których leżała dobrze dopasowana ołówkowa spódnica nieco krótsza niż do połowy uda. Jej długie, smukłe nogi obute były w wysokie, lśniące, szkarłatne szpilki o ostrym czubku; miała na nich również czarne, półprzezroczyste pończochy ze szwem z tyłu. Jedyną rzeczą, która miałaby sugerować, że jest znanym i poważanym naukowcem był sięgający jej do kolan kitel.
Gestem dłoni zaprosiłam ją, by zajęła miejsce przede mną. Kiedy szła, mocno kołysała biodrami w niewątpliwie seksowny sposób. Jej krok był miękki, koci, pełen gracji. Mocny makijaż i wyzywający strój nie dawały jednak wrażenia kobiety lekkich obyczajów, a silnej jednostki, która doskonale potrafi wykorzystać wszystko, co ma w zanadrzu.
Gdy usiadła, uderzył mnie jej intensywny zapach, będący połączeniem aromatu mocno palonej, czarnej kawy, kobiecych, drogich perfum i dymu papierosowego. Pomyślałam wtedy, że pachnie i wygląda jak profesjonalistka. Przywitała się. Jej głos był głęboki i ciepły, z uwodzicielską chrypką, przywodził na myśl koci pomruk.
Od tamtej pory nic a nic się nie zmieniła.

Podstawowe informacje:
- Witam - rzekłam i przedstawiłam się formalnie. Następnie wskazałam na leżącą obok mnie lacrymę rejestrującą dźwięk.
- Pozwól, że zaczniemy - to mówiąc przesunęłam po stole w jej kierunku kartkę papieru. Zawierała kilka punktów, które musiały zostać poruszone na rozmowie, a o które w zasadzie nie wypadało pytać, bo wszystkie były zawarte w liście, przesyłanym przez kandydata do zarządu firmy, w której chciał objąć stanowisko.
- Serio? - zapytała, unosząc jedną brew. Zacisnęłam usta w wąską linię i kiwnęłam głową, po czym znacząco wskazałam na lacrymę. Ta kartka jest właśnie po to, by obyło się bez takich komentarzy! Kobieta uniosła niedbałym ruchem arkusz i westchnęła męczeńsko.
- Jestem profesor Morrigan Hecate Armstrong. W skrócie Morigan H. Armstrong lub M. H. Armstrong - uśmiechnęła się, a ja zgrzytnęłam zębami. Czy ona sobie żartuje?! To była bardzo poważna sprawa! Później to miała odtwarzać moja szefowa!
Ku mojej trwodze blondyna rzuciła formularz z powrotem na stolik.
- Tak, jestem magiem. Klasa 0. Nie należę do żadnej gildii. Pochodzę z Neverbeen. Wiek - 22 lata; urodziłam się 28 XII x776. Wzrost - 176 cm, waga - 64 kg, numer buta - 40. Kobieta. Lubię inne kobiety - to rzekłszy puściła do mnie oko, a ja ze złością wyłączyłam nagrywanie. Po jej uśmieszku mogłam poznać, że świetnie się bawiła. Wiedziała, że niezależnie od tego, co powie, zostanie przyjęta. To nie było na moje nerwy.
- Dziękuję, to wszystko - powiedziałam na bezdechu, a ona zrobiła zawiedzioną minę. Nie zamierzałam jej jednak dać większej satysfakcji i pola do popisu poprzez zadawanie standardowych pytań.
- Witamy w zespole - wycedziłam przez zaciśnięte zęby i podniosłam się, by uścisnąć jej dłoń.

Historia:
Uśmiechnęłam się na to wspomnienie. Usiadłam na kanapie, na której ona zawsze myślała, czytała, albo odpoczywała, paląc papierosy. Na której później siadałam koło niej. Na której rozmawiałyśmy. I odczułam potrzebę porozpamiętywania, jak to było jeszcze do niedawna.
Pierwszy raz usiadłam koło niej, kiedy przyszłam do biura wyjątkowo wcześnie i zastałam ją właśnie na tej kanapie, pijącą czarną, mocną kawę, którą wraz z dymem z jej papierosa było czuć w całym pomieszczeniu. Przeglądała jakieś akta.
- Spałaś tu? - Zapytałam, siadając obok.
- Mhm - mruknęła tylko w odpowiedzi, nie odrywając wzroku od kart. Zajrzałam jej przez ramię.
- Wyjątkowo paskudna sprawa - skomentowałam, patrząc na zdjęcia krwawo zamordowanych ofiar.
- Mhm - odparła. Sądziłam, że na tym, się skończy nasza konwersacja, ale profesor sięgnęła za siebie i wyjęła kolejną aktówkę, oznaczoną czewroną nalepką “SPRAWA ZAMKNIĘTA”.
- Ale spójrz tutaj - otworzyła ją na odpowiedniej stronie i pokazała mi uderzająco podobne zdjęcia.
- Wygląda na to, że parę lat temu przymknęliście nie tego, co trzeba - uśmiechnęła się i dmuchnęła mi dymem prosto w twarz.

Na początku niezwykle działała mi na nerwy. Ale po tym zdarzeniu dostrzegłam w niej niezwykle kompetentnego, poświęcającego się pracy detektywa z powołaniem. Zaczęłam częściej koło niej siadać, częściej z nią rozmawiać, częściej zostawać do późna w biurze, dyskutując z nią o podejrzanych i dowodach, a także razem z nią drzemać na szerokiej kanapie. To ona podała mi pierwszego papierosa. Nie smakował mi na początku. Palić zaczęłam po jej odejściu.
Kiedyś zapytałam ją o dzieciństwo. Powiedziała mi, że wychowała się w Neverbeen. Mieszkała tam do trzynastego roku życia. Wyjechała, kiedy zginęli jej rodzice. Przeniosła się do Artail, gdzie zaczęła się uczyć i gdzie uzyskała tytuł profesora, w niezwykle młodym wieku. A kiedy zaczęło jej się tam nudzić, przyjechała tutaj i postanowiła zostać detektywem, by łapać przestępców i pomagać ludziom. Gdy zapytałam, dlaczego nie wstąpiła do Policji, odparła, że woli rozwiązywać problemy umysłowo, a nie siłowo.
Poza tym, nigdy nie wspominała o przeszłości. Dlatego czasem pytałam o jakieś proste, drobne rzeczy. Chwilami uśmiech rozjaśniał jej twarz i z przejęciem opowiadała, jak rodzice kupili jej na piąte urodziny konika na biegunach zasilanego lacrymą, który rżał i parskał. Albo gdy ojciec siadał z nią na kolanach przed kominkiem i oglądał z nią atlasy nieba, uczył geografii, czytał książki i pokazywał pierwsze równania z niewiadomą. Wspominała też, jak sobotnimi porankami pomagała mamie w kuchni i co tydzień piekły razem słodkie, śliczne babeczki albo piękne ciasta, których nie powstydziliby się najlepsi cukiernicy. Wnioskowałam, że pochodziła z bardzo dobrej, bogatej rodziny, która dbała o jej edukację już od jej najmłodszych lat. Z drugiej strony odpowiadała półsłówkami, kiedy próbowałam dowiedzieć się, jak trafiła do Fiore i co się działo po śmierci jej rodziców. Pchana jakąś ciekawością udałam się do znajomego Maga Archiwum pracującego przy ewidencji ludności. Zapytałam o M. H. Armstrong. Szybko znalazł mi rodzinę Armstrongów, która od pokoleń była jedną z najbogatszych familii w Neverbeen, ale nie żyli w przesadnym zbytku - mieli mały dworek na skraju lasu, żadnej służby i kilka hektarów łąk i lasów. żyli iście po szlachecku - utrzymywali się z akcji w spółkach oraz z zysków ze swoich wielu nieruchomości w najwiekszych miastach. Jednakże, wbrew temu, co mówiła prof. Morrigan, wcale nie zginęli w wypadku. Zostali brutalnie zamordowani przez mordercę i grabieżcę, który po pozbyciu się gospodarzy ogołocił ich dom ze wszelkich kosztowności i wszystkiego, co dało się szybko spieniężyć. Wtedy po córce Armstrongów ślad zaginął. Pierwsze wzmianki o niej pojawiają się dopiero rok później, kiedy dostała stypendium na uczelni w Artail. Następnie jej losy są dość dobrze udokumentowane. Była zaręczona z młodym artystą, niejakim Brookiem O’Connorem. Wkrótce wzięli ślub, bo profesor spodziewała się dziecka. Następne były tylko informacje o katastrofie w szpitalu, jakiejś magicznej anomalii, która pozbawiła życia wszystkich mężczyzn znajdujących się aktualnie na terenie szpitala i blisko połowę noworodków, w tym córkę Morrigan, która na świecie przeżyła tylko kilka minut. Nikt w szpitalu niczego nie pamiętał, łącznie z profesor.
Byłam wstrząśnięta, gdy to odkryłam. Nie sądziłam, że nosi taki ciężar. Stwierdziłam jednak, że nie będę zdradzać się z tym, że szukałam o niej informacji za jej plecami. Krok po kroku starałam się za to zbliżać, by wzbudzać większe zaufanie i by się w końcu przede mną otworzyła.

- Morrigan, chciałabyś mieć kiedyś dzieci? - zapytałam pewnego razu, niewiele myśląc, podczas zakładania bluzki. Uniosła się powoli z pościeli i oparła na łokciach. Nawet nie wiem jak i kiedy przeszłyśmy ta ten rodzaj relacji. Uśmiechnęłam się na widok jej twarzy otoczonej gąszczem potarganych włosów i rozmazanej szminki. Jednak na jej ustach uśmiech nie gościł. Jej twarz przyjęła smutny, melancholijny wyraz. Pierwszy raz widziałam w jej oczach takie cierpienie.
- Tak - odparła w końcu cicho i zanurkowała pod kołdrę. Ukuło mnie nagłe poczucie winy. Przecież znałam jej przeszłość. Mogłam się domyślić, że bardzo chciałaby zostać matką, ale zbyt wielką traumą było dla niej stracenie dziecka.
Dopiero później miałam się dowiedzieć, że nie to było przyczyną tego głębokiego żalu na jej twarzy w tamtej chwili.

Po około czterech latach naszej znajomości dopiero opowiedziała mi o sobie więcej. To była jedna z tych upojnych, sobotnich, zimowych nocy, które spędzałyśmy najpierw w mieście, a potem biegłyśmy rozchichotane do jej mieszkania, a od początku do końca towarzyszyły nam strumienie mocnego, aromatycznego, czerwonego wina.
Pamiętam, że tym razem byłyśmy wyjątkowo pijane. W końcu zdyszane padłyśmy obok siebie na miękki materac, a ja przytuliłam się jej do piersi. Czułam jej ciężki oddech, jej delikatne palce bawiące się moimi włosami. Chwile takie jak ta mogłyby trwać wieczność. Po chwili uniosłam głowę, by spojrzeć w jej zarumienioną twarz.
- Opowiedz mi o sobie - wypaliłam nagle. Jej dłoń przestała głaskać moje włosy.
- Co masz na myśli…? - usłyszałam jej cichy, niepewny głos.
- Jesteś taka tajemnicza - westchnęłam. - A ja bym chciała wiedzieć wszystko. Od początku do końca.
Patrzyłam jej w oczy, a moje serce waliło, jakby zaraz miało wyskoczyć mi z piersi. Milczałyśmy chwilę. W końcu ona przymknęła powieki i odpowiedziała:
- Dobrze, niech będzie. Opowiem ci.
Z niezwykłym podnieceniem wsłuchałam się w jej słowa i z powrotem ułożyłam głowę na jej piersi, by nie wywierać na niej presji. To był pierwszy raz, jak zamierzała się przede mną otworzyć. Chciałam zatem usłyszeć jak najwięcej, nie spłoszyć jej. Kto wie, czy i kiedy nadarzyłaby się jeszcze taka okazja.
- Wiesz już, że urodziłam się w Neverbeen, w małym dworku, w bardzo kochającej rodzinie - słyszałam mimowolny uśmiech w jej głosie. - Zawsze mieli dla mnie czas, dbali o mój wysoki poziom intelektualny i wspierali mnie we wszystkim. Musisz wiedzieć, że moja matka była magiem i to naprawdę wielkim. Proponowała mi, że będzie mnie uczyć, ale magia mnie specjalnie nie interesowała. Od zawsze wolałam naukę. Chciałam zrozumieć, jak działa świat i umieć opisywać go w obiektywny, jednoznaczy sposób. Tym były dla mnie matematyka, fizyka, chemia…
Przerwała, a ja mogłam usłyszeć, jak bierze głęboki, zdradzający niepewność wdech.
- Sielanka nie trwała jednak zbyt długo - wznowiła w końcu swoją opowieść. - Pewnej parnej, burzowej nocy zjawił się on. Jak gdyby nigdy nic, przemoczony do suchej nitki, ociekający wodą, stanął w drzwiach naszego domu. Siedzieliśmy na piętrze, we trójkę i piliśmy gorące kakao. Moja matka, niczego nie podejrzewając, poszła na dół sprawdzić, co się stało. Sądziła, że to wicher z łoskotem otworzył drzwi. Już się to nam zdarzało, rzadko bo rzadko, ale bywały letnie burze tak silne - westchnęła. - Nikt się oczywiście niczego nie spodziewał. Do mojej matki szybko dołączyliśmy ja i mój ojciec, zaalarmowani jej nieobecnością. Zbiegliśmy po schodach w odpowiednim momencie, by zobaczyć, jak ogromny mężczyzna przecina jej gardło jednym ruchem swojego krótkiego ostrza, a krew obryzguje naszą białą, marmurową posadzkę - zatrzęsła się, mówiąc to. Pogładziłam ją delikatnie po ramieniu i nie popędzałam jej.
- Wkrótce podobna śmierć spotkała mojego ojca - zdecydowała się pominąć resztę szczegółów. Nie dziwiłam się jej. Tak tragiczne zdarzenia ciężko było opisywać, nawet po dziesięciu latach. - Płakałam. Błagałam o łaskę. W końcu powiedziałam: “Zrobię wszystko!” i to był mój błąd. Do dziś pamiętam ten jego parszywy uśmiech na szkaradnej, pooranej bliznami mordzie. Możesz dopowiedzieć sobie, jak to się skończyło - zakończyła ten temat gorzko. Wciągnęłam ze świstem powietrze.
- Obolała i zbrukana, w deszczu opuściłam rodzinny dom. Skryłam się w ładowni jednego ze statków. Dalej nie mogę wyjśc z podziwu dla dawnej mnie, że tak po prostu nie zaszyłam się w jakimś kącie i nie umarłam - pokręciła głową. - Przez kilka dni nic nie jadłam, ani nic nie piłam. Nie wyszłam, dopóki nie byłam pewna, że statek gdzieś zacumował. Kiedy to się stało, byłam wyczerpana i wycieńczona. Zaczęłam swoją tułaczkę po Fiore. Chciałam dostać się do Artail; byłam pewna, że tam mój byt się poprawi, dzięki wiedzy, którą zdołali mi przekazać rodzice i prywatni nauczyciele. Jednak dla sieroty, która nie ma nic, podróż jest ciężka. życie na ulicy jest ciężkie. Nikt nie ma dla ciebie współczucia, nikt cię nie zauważa. Kradłam, kiedy było trzeba, jednak głównie żebrałam. Najgorsza była wszawica. Pamiętam, jak płakałam, gdy musiałam obciąć swoje włosy tępymi nożycami do runa, tuż przy głowie. Jakie ja miałam włosy! Nigdy już takie nie odrosły - przerwała, by westchnąć głęboko. - Kiedy zaczęłam odczuwać mdłości, które utrzymywały się ponad dwa tygodnie, zorientowałam się, że jestem w ciąży. Nie przeraziło mnie to. Nic nie poczułam w związku z tym odkryciem. Miałam inne sprawy na głowie. Musiałam zapewnić sobie ciepło, miejsce do spania, jedzenie. Musiałam zmierzać w kierunku Artail.
- Jakoś żyłam z dnia na dzień, a dziecko mordercy moich rodziców rozwijało się we mnie. Nie ogarniało mnie nic w rodzaju matczynej troski. Płód był dla mnie tylko pasożytem odbierającym mi siły i przypominającym o śmierci mojej rodziny. Gdzieś w głębi serca miałam nadzieję, że poronię i nie będzie mnie to służej męczyć. Nic takiego jednak się nie stało - zmilkła, by sięgnąć do szafki przy łóżku i wyjąć z niej papierosa, którego niespiesznie włożyła sobie do ust i odpaliła. Zaciągnęła się nim głęboko, a wypuszczając kłęby dymu ustami, kontynuowała opowieść:
- Gdy poczułam skurcze, błąkałam się po jakichś zapomnianych uliczkach zapyziałego miasta. Jedyne, co mogłam zrobić, to paść w rynsztok, oprzeć się o ścianę brudnego budynku i czekać, aż mój organizm skończy. Miałam tylko nadzieję, że nie będzie to oznaczało mojej śmierci. Miałam tylko trzynaście lat. Zdawałam sobie sprawę, jak wielkie jest to obciążenie dla mojego małego ciała. Ból był nieznośny. Choć z początku chciałam być cicho, już po kilkunastu minutach wiedziałam, że to niemożliwe. Krzyczałam. Krzyczałam, ile tylko sił miałam w płucach. Kiedy było po wszystkim, zemdlałam na parę chwil - znów się zaciągnęła, a ja nie wydałam z siebie ani jednego odgłosu. Nie wyobrażałam sobie, że coś takiego mogło spotkać prof. Morrigan. Jej pracoholizm i uzależnienie od nikotyny to przy tym był pikuś.
- W końcu się ocknęłam. Przede mną, na bruku i w kałuży krwi leżał mały, kwilący człowiek. Nic nie poczułam. Może tylko ulgę. że było już po wszystkim. Opatuliłam się bardziej płaszczem i wstałam powoli, opierając się o ścianę. Sądziłam, że w zaułku nikogo nie było, że zostanie to pominięte przez wszystkich. że tak po prostu będę mogła zostawić za sobą nowonarodzone dziecko. Myliłam się jednak. Kiedy zaczęłam odchodzić, zobaczyłam stojącą nieopodal babuleńkę, owiniętą w czarną chustę. Udałam, że jej nie widzę. Ona jednak uporczywie się we mnie wpatrywała. Czułam na sobie jej spojrzenie. Podniosła rękę i wskazała na mnie swoim zakończym zakrzywionym paznokciem palcem. “Demon” - wychrypiała - “Kto wzgardzi życiem, temu nigdy nie będzie już ono dane”. Nie przejęłam się tym zbytnio. Po prostu poszłam. Nie czułam się najlepiej i byłam osłabiona, ale dałam radę. Przyzwyczaiłam się do stanu ciągłego wyczerpania i byciu na skraju życia i śmierci. Dlaczego więc miałabym dbać o coś takiego, jak dziecko, o którym nawet nigdy wcześniej nie myślałam? Tego samego dnia udało mi się złapać powóz do Artail. Pierwszy raz od wielu miesięcy spałam spokojnie. Kiedy byłam na miejscu, bez trudu znalazłam uczelnię, do której chciałam aplikować. Naukowcy oceniają innych na podstawie stanu ich wiedzy i tylko tego. Nie przeszkadzało im, że byłam wybiedzona i śmierdziałam. Po prostu zaprosili mnie na kilka rozmów, na których szybko sprawdzili moje umiejętności. Najwyraźniej nie przeliczyłam się i dobrze oceniłam swoje siły, bo dostałam nawet stypendium, dzięki któremu mogła wynająć pokój w akademiku, umyć się wreszcie, zjeść coś ciepłego i jakoś porządnie się ubrać. Aby zapomnieć o wszystkim, co mnie spotkało, uczyłam się. Pracowałam trzy, albo nawet cztery razy ciężej niż inni, bo tylko praca dawała mi wytchnienie i pozwalała przegnać z umysłu nurtujące mnie przykre wspomnienia. Dni spędzałam na czytaniu i edukowaniu się. Zaczęłam dostrzegać zewnętrzny świat dopiero podczas pisania prac naukowych. Nim się spostrzegłam, miałam dziewiętnaście lat. Niedaleko uczelni była niewielka kawiarnia, w któej lubiłam przesiadywać i kontemlować problemy naukowe, czasem też tam również pisałam. Pewnego razu przysiadł się do mnie młody mężczyzna, by powiedzieć, że często tam przychodzę - równie często, co on sam i że bardzo mu miło, że ktoś polubił to miejsce równie mocno, co on. Zaczęliśmy gawędzić. Nawet nie wiem, kiedy zaczęłam się niecierpliwić przed naszym spotkaniem, oczekiwać go. Potem najczęściej spędzaliśmy kilka chwil w kawiarni i szliśmy gdzieś indziej. On, artysta, z chęcią wprowadzał mnie w świat sztuki i zabierał na wernisarze oraz spektakle. Ja z pasją dzieliłam się z nim swoją wiedzą i zainteresowaniami. Zakochałam się w nim bardzo szybko.
Zgasiła wypalonego papierosa i ułożyła się wygodniej na poduszkach.
- I znów to się stało. Znów pewnego dnia obudziłam się z niezwykłymi nudnościami. Nie było mowy o pomyłce. Byłam w ciąży. Jednak tym razem wywołało to we mnie ogromną radość; czym prędzej pobiegłam, by podzielić się tą wspaniałą nowiną z moim ukochanym. Gdy to usłyszał, był przeszczęśliwy. Porwał mnie w górę i zakręcił się dookoła. Patrzył na mnie, jakbym była całym jego światem. A ja byłam najszczęśliwszą kobietą na ziemi - znów się uśmiechnęła. - Wzięliśmy naprędce skromny ślub. Dziewięć miesięcy minęło w mgnieniu oka. Chodziliśmy na spacery, jedliśmy gofry i rurki z kremem. Tańczyliśmy walca w salonie. Oczywiście, ani ja, ani on nie zaniedbywaliśmy swojej pracy. Postanowiliśmy, że kiedy zajdzie taka potrzeba, udamy się do pobliskiego szpitala, by poród na pewno przebiegł pomyślnie, w bezpiecznych warunkach. Gdy się zaczęło, mój małżonek porwał mnie w ramiona i biegiem zaniósł na oddział porodowy. Tam szybko przejęły mnie położne i wszyscy popędziliśmy na salę. Poród nie był specjalnie ciężki. Tym razem wiedziałam, co robię i wiedziałam, że chcę wydać na świat nowe życie. Wkładałam w to całe moje siły, byleby tylko zobarczyć wreszcie żywy owoc naszej miłości. W końcu jedna z zajmujących się mną położnych podała mi niemowlę; przytuliłam je do piersi i pocałowałam jego małą główkę. “To dziewczynka” - usłyszałam jej głos i zobaczyłam łzawiące ze wzruszenia, kochające oczy mojego męża, który ściskał moje ramię. Już byłam gotowa podać mu naszą córeczkę, kiedy spostrzegłam, że jej oczy zrobiły się czarne jak smoła, a z jej ust zaczął nagle wydobywać się gęsty, czarny dym, który powoli opadał na podłogę. Byłam przerażona. Przypomniałam sobie starowinkę i jej pamiętne słowa. Wzgardziłam życiem. Czy to oznaczało, że nigdy już nie urodzę dziecka, które dożyje dorosłości. Zaczęłam krzyczeć i płakać. “Nie, błagam” - krzyczałam wciąż. A wszyscy pozostali stali bez ruchu, z szeroko otwartymi oczami i ustami. Chwilę potem, moje drugie ramię ścisnęła czyjaś dłoń. Kobieca, z długimi paznokciami. Spojrzałam w górę. Stała nade mną piękna, czarnowłosa, blada kobieta. Wszyscy pozostali zamarli, jak zaklęci w kamień. “Nie odbierzesz mi dziecka” - warknęłam do niej przez łzy. “Przykro mi” - odparła. “Nie jest ci przykro, demonie” - syknęłam w odpowiedzi. “Ty też zabiłaś dziecko” - usłyszałam w odpowiedzi. Nie miałam kontrargumentów. Ale czy to oznaczało, że muszę kolejny raz poświęcić wydane przez siebie na świat życie? Dopiero po wielu latach zaczęło mnie dotykać poczucie winy. Było tak wielkie, że nie mogłam dalej zaprzeczać. “Zabij mnie” - powiedziałam zatem. - “Oszczędź to dziecko”. “Naprawdę chcesz za nie zginąć?” - zapytała kobieta. - “Zginąć za dziecko kogoś, kto cię nawet nie kocha i zostawić mu je, mimo że z pewnoscią je porzuci?” Niczego nie rozumiałam. Spojrzałam na nią pytająco. “Twój mąż ma kochankę” - westchnęła tylko. - “Kobietę, którą kocha bezgranicznie, od wielu, wielu lat. Wiesz dlaczego zaczął wtedy rozmowę z tobą, w tej kawiarni? Bo bardzo mu ją przypominałaś. Chciał, byś była substytutem tej, której nie mógł posiąść. Ale ona nigdy nie chciała go tak łatwo oddawać. Choć nie chciała go widzieć w roli jej partnera życia, była zbyt zachłanna, by oddać go innej kobiecie. Mamiła go wciąż, kusząc własnym ciałem, chociaż również jest zamężna.” Zatkało mnie. Nigdy nikt tak na mnie nie patrzył, jak on. “Nie wierzę ci” - odparłam, mrużąc gniewnie oczy. W odpowiedzi dotknęła mojego czoła, a przez moją głowę zaczęły przemykać jednoznaczne obrazy. Wiedziałam, że może mnie oszukiwać. Ale… Coś, może intuicja, jakiś wewnętrzny głos, mówiło mi, że jednak mówiła rację. Ogarnęła mnie nagła furia. Zacisnęłam zęby i spojrzałam ze złością na mojego męża. Jak on śmiał?! Jak śmiał mnie tak wykorzystywać?! Do dziś tego nie rozumiem. Wtedy pewne było dla mnie tylko jedno. Dziecko, które kochałam i które trzymałam w ramionach, było już martwe. Nie z mojej winy, ani nie z winy kobiety, którą przed chwilą nazwałam demonem, tylko z winy staruszki, która przed laty rzuciła na mnie klątwę. Natomiast mężczyzna, który stał przede mną wykorzystał mnie, jednocześnie dając się oszukiwać i wodzić za nos innej kobiecie. Odebrał mi dwa i pół roku mojego życia. Nie zamierzałam mu wybaczyć i do dziś mu nie wybaczyłam. “Zabij go” - usłyszałam ku mojemu zaskoczeniu własny głos. Kobieta uśmiechnęła się półgębkiem. “Och, a dlaczego miałabym cię posłuchać?” - odparła, nic sobie nie robiąc z mojego rozkazu. “Powiedziałam: ZABIJ GO!” - wykrzyknęłam, eksplodując gniewem. Kobieta cofnęła się o krok, a na jej twarzy dostrzegłam zaskoczenie. Nie miałam jednak czasu na zastanawianie się nad tym, bo ogarniała mnie gorąca pasja tak obezwładniająca, że sapałam jak po ciężkim biegu. Pulsowałam szałem i wywierałam presję na kobiecie. Wtedy nie zdawałam sobie jeszcze sprawy z tego, że obudziłam swoją magiczną moc i było to jej moje pierwsze użycie. Kobieta uśmiechnęła się szeroko. Zbyt szeroko - w jej oczach w ogóle nie było wesołości. “Będzie cię to kosztować” - odpowiedziała - “Jesteś na to gotowa?”. Pokiwałam głową. “Po prostu zrób to” - niemalże warknęłam. Kocim krokiem obeszła łóżko i podeszła do mojego męża, który zamarł ściskając moje ramię. Nagle jeden z jej palców wydłużył się i przeszył serce mężczyzny. Zanim wszystko z powrotem ruszyło, ujęła moją dłoń i rzekła: “Jestem Lilith. Zadzwoń czasem”. Nic nie rozumiałam, ale gdy wszyscy powrócili do życia, poza moim dzieckiem i mężem oczywiście, w dłoni trzymałam czarny, ozdobny klucz. To historia o tym, jak zaprzedałam swoją duszę demonowi, budząc przy tym mój talent magiczny i zyskując magię, której nie musiałam się uczyć. To był również pierwszy klucz otwierający Bramę Gehenny i wywołujący Ducha Piekielnego, który zdobyłam. Pozostałe uzyskałam dzięki wskazówkom Lilith - kończąc swoją opowieść, Morrigan odpaliła kolejnego papierosa. - I to by było na tyle. Teraz jestem tutaj. Znów musiałam się gdzieś przenieść i zatopić w pracy, by zapomnieć.
Podniosłam się z jej krzesła. I z trzaskiem zasunełam szufladę. Zakładając płaszcz, przypomniało mi się, jak ona, stojąc w tych drzwiach, też zakładała płaszcz i powiedziawszy “żegnaj”, wyszła. Na nic zdał się mój płacz i moje krzyki. Na nic zdały się błagalne “nie idź” i “zostań”. Uśmiechała się tylko smutno. Ale jakie ja miałam prawo ją zatrzymywać? Przecież to nie było tak, że byłyśmy razem, związane. To od początku do końca była zabawa. A przynajmniej miała nią być. Nie mogłam jej winić za to, że się zaangażowałam, że włożyłam w to wszystko stanowczo zbyt dużo serca. że zaczęłam traktować to na poważnie, dopowiadać sobie, usiłować czytać między wierszami i łudzić się, że coś między nami jest. Ale czy mogłam tak myśleć? Przecież wiedziałam, jaka jest. Wiedziałam, że swoje przekonania i powołanie przełoży nad uczucia. żadna z nas nigdy nie powiedziała tych dwóch magicznych słów. I w efekcie nie wiem, czy zostałam porzucona, czy tylko głupio się zakochałam. Jednak najbardziej bolała mnie myśl, że ona może mieć te same wątpliwości.
Zgasiłam światło i wyszłam, zostawiając za sobą martwe rzędy biurek i ciężki zapach dymu papierosowego.



Umiejętności:
Ekwipunek:

Rodzaj Magii:  Magia Duchów Piekielnych (jak GD, tylko przywołuje istoty z piekła rodem - opiera się na przyzywaniu demonów z różnych wierzeń) - Mag otwiera bramę Gehenny przyzywając demona. Dlatego po użyciu klucza pojawia się budząca grozę brama do otchłani, a z jej czeluści wyłania się przyzwana istota.
http://vignette2.wikia.nocookie.net/aonoexorcist/images/e/e8/The_Gehenna_Gate.png/revision/latest?cb=20140428032635
http://data.whicdn.com/images/82195645/large.jpg

Pasywne Właściwości Magii
Zaklęcia:
|A| "Otwórzcie się, Bramy Gehenny; Wzywam Kobietę, Lilith!"
http://static.zerochan.net/Lust.%28FMA%29.full.590537.jpg
http://orig08.deviantart.net/c04c/f/2010/009/d/9/simply_lust_by_cyanineblu.jpg

Lilith jest jednym z najważniejszych kobiecych demonów. Prowadzi zastępy sukubów i inkubów, jest kochanką samego Szatana. Można o niej również mówić jako o pierwszym wampirze, którego wampiryzm w dodatku nie wynika z wampirycznej pijawki. Według legend była stworzona wraz z pierwszym mężczyzną, ale nie zgodziła się na służalczą rolę, jaką miała obrać względem niego, więc uciekła z raju i poczęła setki demonów; dlatego oprócz Kobietą zwana jest również Matką. Po tym wydarzeniu z żebra mężczyzny została stworzona druga kobieta, bardziej uległa, która to została z nim na dłużej. Jest panią nocy, cienia i uosobieniem pokusy - mówi się, że to ona w postaci węża nakłoniła żonę mężczyzny do złego. Jest również odpowiedzialna za tragiczne porody i śmierć niemowląt. Ma też kontrolę nad snami erotycznymi i koszmarami. To jeden z niewielu demonów, który sam potrafi otworzyć bramę do świata żywych.
Lilith jest niezwykle piękną i inteligentą, ale i przebiegłą kobietą. Jest butna, odważna, zdecydowana i wyemancypowana. Porusza się z niewypowiedzianą gracją, miękkim krokiem, kusząco kołysząc biodrami. Wyzwolona pod każdym względem. Wie, czego chce i jest zdeterminowana, by to osiągnąć. Nie cofnie się przed niczym. Wyznaje zasadę: po trupach do celu. Bardzo przypomina M. H. Armstrong i dlatego też zdecydowała się zawiązać z nią kontrakt. Jest jej najbliższą przyjaciółką, traktuje ją jak równą sobie, choć czasem po matczynemu.
Umiejętności: Sprinter 2, Skrytobójca 2, Sztuki Walki 2
pwm kobieca solidarność - może podzielić się swoim zaklęciem z każdą kobietą. Warunkiem jest to, że w momencie dzielenia się efektem zaklęcia, czar musi być w użyciu. Rezultatem jest objęcie działaniem danego spella dowolnej liczby kobiet; efekty zaklęcia są odpowiednio mniejsze wraz z wzrostem kobiet objętych tą pwmką. Oprócz tego ta zdolność pozwala jej na natychmiastowe pojawienie się przy Morrigan bez użycia jej Mocy Magicznej w kryzysowej sytuacji bez wyjścia, nawet jeżeli została odesłana lub pokonana, czy też jej klucz uległ zniszczeniu. W drugim przypadku pojawia się osłabiona, z MM na poziomie 70%.
pwm wampirze zmysły - jej słuch, wzrok i węch są nieznacznie lepsze niż u człowieka, ma również krótszy czas reakcji (nieco mniej niż 0.5 lvl umiejętności za to odpowiedzialnych). Całkiem nieźle widzi w ciemnościach.
pwm wampirza królowa - jej wampiryczny pierwiastek jest znacznie silniejszy niż ten w pasożytach, potrafi więc wywrzeć na nich swego rodzaju presję. Niestety, ze względu na swoją naturę, jest podatna na magiczne światło (ochronę przed zwyczajnym światłem dają zaś jej demoniczne cechy)


  • UM. UKRYTA (odpowiednik NP Jamiego) - Koszmar (A) - obszar x metrów wokół Lilith spowija gęsta mgła, która ogranicza widoczność do metra przed sobą, jednak jej głównym zadaniem jest wywołanie silnych halucynacji i wymuszenia strachu. Wraz z przebywaniem we mgle halucynacje się nasilają. Obrazują one najgłębsze lęki ofiar i mieszają się z rzeczywistością. Po wyjściu z mgły efekt utrzymuje się jeszcze przez post, przez kolejny post, w zależności od tego, ile postać przebywała we mgle, może być jeszcze lekko niepewna, roztrzęsiona, czy też w szoku. W najgorszym wypadku (kiedy ktoś jest wyjątkowo podatny pod względem psychiki na strach, albo ma poważne fobie) może prowadzić do stałego uszczerbku na zdrowiu - decyzja MG.
  • Wampirza siła (A) - niezwykle silny buff do szybkości i zwinności, podnosi też umiejętność walki o 1 poziom. Wyostrzeniu ulegają także zmysły Lilith, jednak w znacznie mniejszym stopniu niż wcześniej wymienione cechy.
  • Wampirza nieśmiertelność (A) - nie, nie powoduje to nieśmiertelności. Skóra Lilith zmienia barwę z trupiobladej na czarną, a jej faktura zaczyna przypominać zimną stal. Zaklęcie polega na znacznym zwiększeniu odporności demona na obrażenia bez odbijania się na jej zdolnościach motorycznych - daje jej wampirzą wytrzymałość. To zaklęcie istotnie podnosi jej próg wrażliwości na magiczne światło, gdyż zmienia się jej skóra.
  • Szpony (B) - w czasie działania tego zaklęcia końce palców Lilith mogą wydłużać się i skracać z dużą szybkością od kilku centymetrów do aż x m. Z łatwością mogą przeszyć ludzkie ciało. Jeden szpon (przypominający bardzo długi szpikulec) ma średnicę około centymetra i wytrzymałość nieco większą niż zwykła szpada.
  • Przeniesienie (C) - technika demonicznej prawie-teleportacji. Kobieta zmienia się w chmurę gęstego, czarnego dymu, który z niezwykłą prędkością przenosi się o maksymalnie pięć metrów. Ktoś z umiejętnościa Sokolooki jest w stanie przewidzieć, gdzie się pojawi.
  • Żądza krwi (D) - to zaklęcie powoduje wydłużenie się jej kłów i wrażliwość na krew. Zaczyna słyszeć pulsowanie krwi w żyłach, wyraźniej dostrzega tętnice, a jeśli krew występuje poza organizmem człowieka, Matka czuje jej wyraźny zapach. Jeśli aktywowane z Wampirzą siłą, jej wydłużone kły zaczynają produkować enzym powodujący odrętwienie, częściowy lub całkowity paraliż (w zależności od ilości czasu, przez jaki kły były zatopione w ciele człowieka - a ostatecznie zależne od MG)



|B|”Otwórzcie się, Bramy Gehenny; Wzywam Strażnika, Cerberus!”
http://vignette1.wikia.nocookie.net/dnsea/images/4/45/Cerberus.png/revision/latest?cb=20120816004531

Trzygłowa góra mięśni. Pies - bestia. Jest ogromnym strażnikiem piekieł. W kłębie mierzy około 1,8 m, taką samą ma długość od kłębu do zadu. Waży prawie siedemset kilogramów. Budową ciała przypomina niezwykle przerośniętego Pit Bulla na sterydach. Wszystkie z jego paszczy wyposażone są w dwa rzędy ostrych jak brzytwa zębów, a z jego trzech karków zwisają grube łańcuchy. Ślini się ponadprzeciętnie. Jest waleczny i agresywny, nigdy się nie poddaje i ma niezwykłe poczucie obowiązku. Bezgranicznie lojalny w stosunku do właściciela, w tym wypadku M. H. Armstrong.Jest również zwierzęciem inteligentym i wrażliwym, o łagodnej naturze. Uspokaja go piękna muzyka - pod jej wpływem zasypia jak szczeniak. Może służyć jako środek transportu.
pwm pies-towarzysz - za pomocą tej zdolności Cerberus może zmniejszyć swój rozmiar i ilość głów. Oprócz tego, jeśli nie przekracza 80 kg, może zostać przywołany za mniejszą ilość many - proporcjonalną do jego rozmiaru. Minimalnie w postaci dorosłego psa może przyjąć wysokość 50 cm i wagę 30 kg. Może również zostać przyzwany bez zużycia many, jeśli w postaci nieszkodliwego szczenięcia.


  • UM. UKRYTA - Spętanie (B) - łańcuchy z obróż na jego trzech szyjach wydłużają się i mkną, by pochwycić i spętać cel. Mogą wydłużyć się o maksymalnie x metrów. Manipulacja łańcuchami trwa 3 tury, łańcuch jest gruby na pięść.


Cerberus nie posiada żadnych innych zaklęć, jednak nadrabia swoją niezwykłą wytrzymałością i przerażającą siłą. Ma również psie zmysły, szybkość i zwinność.


|B|”Otwórzcie się, Bramy Gehenny; Wzywam Kusiciela, Seductor!”
http://fc08.deviantart.net/fs70/f/2013/245/1/3/succubus_by_bayardwu-d6kqt9h.jpg

W zależności od preferencji seksualnych przeciwnika przywoływany jest sukkub lub inkub. Można zatem powiedzieć, że w tym kuczu mieszczą się dwie istoty; jednak można wywołać za pomocą tej bramy tylko jedną. Kontrakt zawiązany jest z oboma z tych demonów z osobna i zakłada, że przyzywane są wymiennie.
Sukub zwie się Meretrix, a inkub Scortator, to demony powstałe z mgły i pary; mają zakrzywione rogi, długie, szpiczaste uszy, chwytne ogony, kopyta i skrzydełka za uszami, a reszta ich ciała jest ludzka i piękna. Meretrix i Scortator są w zasadzie swoimi lustrzanymi odbiciami, bo wśród demonów ciężko mówić o rodzeństwie, czy bratnich duszach. Są tym samym jestestwem, jedno w ciele z cechami kobiety, drugie w ciele o cechach męskich. Mają bardzo przyjemne, seksowne, głębokie głosy i potrafią mówić w każdym języku. Naturalnie wzbudzają sympatię i zaufanie, co wykorzystują bez skrupułów do własnych celów. Świetnie kłąmią. Sumiennie wykonują powierzone im zadania, jednak nie należą do specjalnie poważnych jednostek. Uwielbiają dowcipkować, drażnić się i wycinać innym świństwa. Do ich ulubionych zajęć należy na przykłąd uwodzenie osób w związkach, bądź takich, w których ktoś na zabój jest zakochany - najlepiej na ich oczach. Cieszy ich ludzka frustracja i rozpacz, a jednocześnie żywią się pożądaniem. W wolnym czasie oddają się rozpuście i bałamuceniu cnotliwych, jeśli tylko uda im się przejść do świata żywych; należą do jednych z niewielu istot, które potrafią przeniknąć do ludzkiego świata z Gehenny.
Umiejętności: Sprinter 3, Skrytobójca 2
Zaklęcia:
optimum pwm - najbardziej podstawowa umiejętność Kusiciela. Odczytuje, co najbardziej pociąga jakąś osobę i przyjmuje wygląd jej seksualnego ideału.
języki pwm - Kusiciel musi znać język swojej ofiary, by móc szeptać jej do ucha słodkie słówka i ją nimi mamić. Zna zatem wszystkie istniejące języki


  • UM. UKRYTA - Telepatia (B) - każdy szanujący się Kusiciel musi umieć czytać w myślach, aby dobrze poznać charakter i fantazję swojej ofiary. Ponadto komunikuje się telepatycznie z innymi demonami oraz ludźmi. Czytanie w myślach może przebiegać do x metrów od Kusiciela, a telepatia jest możliwa tylko i wyłącznie w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli ktoś jest w zasięgu wzroku Kusiciela, ten może “mówić” w jego głowie, ale dopóki ten również nie opanował telepatii, demon nie dostanie odpowiedzi. Druga sytuacja to taka, kiedy Kusiciel zna daną osobę (wziął udział w obustronnej konwersacji z nią) i pragnie do niej “zadzwonić”. Zasięg wtedy obejmuje dany świat, w jakim znajduje się demon, a osobę, z którą próbuje się skomunikować, słyszy w swojej głowie, kiedy ta odpowiada.
  • Pocałunek (B) - Dobrze działa w połączeniu z Urokiem, jednak rzucenie Uroku nie jest czynnikiem determinującym możność użycia Pocałunku. Pocałunkowi, jak sama nazwa wskazuje, musi towarzyszyć całus. Im głębszy i dłuższy, tym bardziej intensywne jest działanie zaklęcia. Wraz z trwaniem Pocałunku ofierze spada chęć do walki, a jego siły są wysysane przez Kusiciela, trudniej mu się również skupić. Im dłużej trwa zaklęcie, tym trudniej jest je przerwać. Całowany opada z sił i marnieje w oczach, podczas gdy całujący się wzmacnia.
  • Urok (B) - Warunkiem rzucenia uroku jest wcześniejsze użycie pwm. Powoduje znaczący wzrost libido i spadek chęci do walki. Pobudzany jest także zmysł czucia. Jednocześnie Kusiciel wzmaga seksualne fantazje celu i to one zaczynają zaprzątać mu umysł. To oznacza, że czar nie zadziała na osobę nieodczuwającą pociągu seksualnego. Im bliżej demon jest swojej ofiary, tym efekty wzmagają się; to samo dotyczy czasu - im dłużej działa urok, tym wszystko przebiega intensywniej. Wymagane jest, aby cel patrzył na Kusiciela (nie zadziała to na niewidomych), to wystarczy, by rzucić urok. Większą skuteczność zaklęcie ma jednak podczas utrzymywania kontaktu wzrokowego bądź podczas dotyku. Ponieważ demon widziany jest jako spełnienie seksualnych marzeń, wraz z działaniem Uroku, zwiększa się również sympatia celu do Kusiciela i trudniej mu odwrócić wzrok.
  • Lot (C) -  niewielkie skrzydła, które za uszami ma Kusiciel pojawiają się na jego łopatkach i powiększają się - ich rozpiętość wynosi nieco ponad 4m. Może za ich pomocą latać z prędkością swojego biegu. Jeden post latania - xmm.
  • Rozproszenie (D) - Kusiciel wysyła silny, wzrokowy impuls do swojej ofiary, co powoduje chwilowe rozproszenie jej uwagi.




|C|”Otwórzcie się, Bramy Gehenny; Wzywam Ogara, Gwyllgi!”
http://orig09.deviantart.net/3884/f/2015/211/7/7/77e925b276e1e25dae8e561bf971b98d-d92v5gn.gif
Nazywany jest ogarem, a niemal nie wygląda jak pies. Z psa pozostał mu tylko kształt. Całe jego ciało pokryte jest meszkiem przerzedzonej, pozlepianej ropą i krwią sierści, spod której wyziera skóra i mięśnie. Wokół ogara unosi się charakterystyczny odór siarki, przypalonego mięsa i rozkładu. Z pyska, a raczej tego, co z niego pozostało, i jego oczodołów bucha ogień piekielny. Par oczu ma wiele, umieszczonych po bokach szyi i na czole. Choć w jego budowie nie można wyróżnić uszu, słuch ma niezwykle dobry. Wyróżnia go także grzywa, będąca żywymi płomieniami - goreje się cała długość jego ciała. Jest tylko trochę wytrzymalszy niż zwyczajny pies, pozostałe jego cechy są takie same. W kłębie mierzy około 65 cm i waży 45 kg (porównywalnie do owczarka niemieckiego). To dzikie, agresywne zwierzę. Jego ujadanie budzi strach nawet wśród niezwykłuch twardzieli. Według legend ma zwiastować śmierć i przychodzić po ludzi, którzy zaprzedali duszę demonowi - w ten sposób nie umierają w spokoju, a zostają rozszarpani na strzępy przez ostre kły ogara piekielnego. Uwaga - jego słabym punktem jest sól; nie przejdzie przez drzwi, jeśli odgrodzone są również ścieżką z soli, ludzie w okręgu z soli są bezpieczni, ale wystarczy tylko mała szpara, by krąg nie był już bezpieczny, ponadto naboje z solą znacząco spowalniają psa. Wyczuwa osoby bliskie śmierci i jest wobec nich bardziej potulny - o ile oczywiście mieli życie pełne dobrych uczynków. Wobec złych jest bardziej agresywny i okrutny - w końcu szczuje się nim tych, którzy zawiązali kontrakt z demonem.
pwm ogień piekielny - Ogar może zapłonąć cały, niczym żywa pochodnia i oświetlić teren o promieniu 5m. Przy tym ogniu można się również ogrzać i upiec na nim pianki. Nie parzy; wyjątkiem są osoby o mocach stricte powiązanych z siłami dobra - władające magiami opierającymi się na dobrych bóstwach, bądź aniołach. Wobec takiej osoby Ogar jest również znacznie bardziej agresywny. Dodatkowo zapewnia mu to odporność na ogień.
pwm wycie - budzące strach wycie. O ile odważnemu niewiele zrobi, to w końcu pwm, tak może mieć znaczący wpływ na kogoś o trwaożnym sercu, bądź bojącego się psów. Zależne od MG


  • UM. UKRYTA - klon (C) - pojawia się identyczny klon Gwyllgi. Nie może jednak używać żadnych zaklęć, a przyjmując obrażenia C+ znika w kłębie czarnego, smolistego dymu.
  • niewidzialność (C) - Ogar przyjmuje niemal doskonałą niewidzialność. Niemal, bo po pierwsze, na jego powierzchni powietrze ma nieco inną gęstość, zatem ktoś z umiejętnością Sokolooki na poziomie 1 dostrzega jego mglisty zarys, a z umiejętnością Sokolooki 2 już bardzo wyraźnie widzi zarysy (na tyle, że to zaklęcie staje się bezużyteczne). Po drugie, osoby, które zawiązały kontrakt z demonem, bądź są bliskie śmierci (śmierć jest definitywna i ma nastąpić w przeciągu kilkunastu najbliższych minut) widzą Ogara, tak, jakby to zaklęcie w ogóle nie zadziałało.
  • odór śmierci (C) - dzięki tej umiejętności, smród, jaki wydziela Gwyllgi jest znacznie bardziej intensywny i niemal widoczny. Unosi się na siedem metrów od niego i powoduje mdłości, szczypanie i łzawienie oczu, trudności w oddychaniu. Efekty nasilają się wraz z wdychaniem oparów. Ponadto smrodu tego niełatwo jest się pozbyć (z ubrań to prawie w ogóle niemożliwe), więc od razu wiadomo, że ktoś miał kontakt z tym zaklęciem.
  • kły (D) - kiedy kły Ogara wbiją się w coś, może aktywować to zaklęcie. Jednorazowo jego kły wydłużają się o trzy centymetry, a na końcach rozszczepiają w haczyki - dzięki czemu Gwyllgi szarpiąc głową wyrywa znacznie więcej, ponadto ciężej jest zmusić go, by puścił swoją zdobycz, a przez haczyki jest niemożliwym, by zrobił to nienaruszając jej.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
 
Prof. M. H. Armstrong
Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry 
Strona 1 z 1

Permissions in this forum:Nie możesz odpowiadać w tematach
 :: 
Południowe Fiore
 :: Artail
-
Wymiana!
Poniżej znajdują się buttony for, z którymi obecnie prowadzimy wymianę. W celu nawiązania współpracy zachęca się do odwiedzenia pierw tematu z regulaminem wedle którego wymiany prowadzimy, a następnie do zgłoszenia się w tym temacie. Nasze buttony oraz bannery znajdują się zaś w tym miejscu.
BlackButlerVampire KnightSnMHogwartDreamDragonstKról LewDeathly Hallows
Layout autorstwa Frederici.
Forum czerpie z mangi "Fairy Tail" autorstwa Hiro Mashimy oraz kreatywności użytkowników. Wszystkie materiały umieszczone na forum stają się automatycznie własnością jego jak i autorów. Dla poszanowania Naszej pracy uprasza się o nie kopiowanie treści postów oraz kodów bez uprzedniej zgody właścicieli.